To inicjatywa, która pozwala nam wypowiedzieć swoje zdanie, posłuchać co sądzą inni i skonfrontować rożne sposoby postrzegania rzeczywistości. Myślę, że najwięcej wyjaśnią słowa bł. Jakuba Alberione’a, założyciela Towarzystwa Św. Pawła: Tak, jak kiedyś w klasztorach rozdawany był chleb, tak dzisiaj należy dzielić się prawdą o Bogu i o wiecznym przeznaczeniu człowieka. Nie możemy dać światu większego bogactwa, jak tylko Jezusa Mistrza Drogę, Prawdę i Życie. Mikrofon, ekran, maszyna drukarska są naszą amboną. Drukarnia, księgarnia, studio nagrań, pokój redakcyjny są naszym kościołem, w którym przepowiadamy Ewangelię. Mówimy o wszystkim – ale po chrześcijańsku.

    Dlaczego "Jestem"? Nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi i z pewnością każdy z członków redakcji odpowiedziałby na to pytanie nieco inaczej. Przeglądając zaplanowane na dzień dzisiejszy zadania, bezwzględnie zajrzeć muszę do kalendarza (pamięć już nie ta). Mój wzrok zatrzymuje się na sentencji zamieszczonej u dołu strony. Jedna z moich ulubionych świętych – Edyta Stein: Jestem to znaczy: żyję, wiem, chcę, kocham.

    Inne spojrzenie. Żyjący u schyłku XVI i w XVII wieku René Descartes szukając jakiegoś punktu oparcia dla filozofii, jakiejś prawdy bezwzględnie niepodważalnej doszedł do wniosku, że wątpiąc we wszystko myśli, a skoro myśli – jest. Ta kartezjańska zasada – myślę więc jestem – stała się przyczynkiem do rozważań dla wielu innych filozofów. Nie to jednak jest dla nas najważniejsze. Pamiętam jak w ramach zadań z logiki na matematyce posługiwaliśmy się zdaniami z charakterystyczną formułą „wtedy i tylko wtedy” nazywanymi bodajże równoważnościami. Wykorzystując ich własności można nie tylko powiedzieć za Kartezjuszem – myślę, więc jestem, ale również – jestem, więc myślę. Ja jestem, a Ty?

     Kilka słów o tym co w numerze. Pamiętam jak spacerując we wrześniowe popołudnie przepięknymi alejkami jakiegoś supermarketu zaopatrywałam się we wszelkie artykuły niezbędnie potrzebne na zbliżającą się eskapadę w Bieszczady. Połowę koszyka zapełniły różne rodzaje zupy makaronowej, która w zależności od nazwy (pomidorowa, grzybowa, ogórkowa, …) przyjmuje lekkie zabarwienie sugerujące odmiankę smakową. Jednak, stojąc w kolejce do kasy i obser-wując towary wyłożone na taśmę przez moją poprzedniczkę, uświadomiłam sobie, że u niej połowa asortymentu to rów-nież owe zupki chińskie i że nie są one prawdopodobnie przeznaczone do spożycia tylko i wyłącznie jako wyjście awaryj-ne. W mojej głowie przewinęła się cała masa podobnych obrazów. Co więcej, gdyby dokonać krótkiego rachunku su-mienia, bardzo szybko okazałoby się, że do zupek należałoby dorzucić kawę 3 w 1, sos do spaghetti w proszku, budyń do zalania wrzątkiem, batonika z automatu na uczelni, pierogi z mikrofali czy multiwitaminę w tabletkach jako uzupełnienie braków w diecie. Czy to takie ważne? Otóż chyba tak, bo nie chodzi tylko o nasze nawyki żywieniowe (notabene nie-samowicie istotne), ale o jakość naszego całego życia. Przysłowiowa zupka instant stała się jednym z symboli naszej cywilizacji. Szybkość i natychmiastowość przekładamy nad istotniejsze kwestie, które czasami potrzebują wiele czasu, żeby wydać plon obfity. Nie wszystko można zalać wrzątkiem i już gotowe do spożycia.

     Czy naprawdę oduczyliśmy się czekać?Jakie są przejawy pokolenia instant? Co nam grozi w konsekwencji braku cierpliwości i wytrwałości? – to pytania na które w miarę naszych możliwości staraliśmy się odpowiedzieć w pierwszym numerze Jestem. Czy nam się udało? To pozostawiamy Waszej ocenie. Oczywiście po uprzedniej lekturze. Choćby do breakfastu :) 

Ewa Smutek (red. nacz.) , Wstęp do pierwszego numeru JESTEM

Pierwszy nr JESTEM możesz zdobyć w Kawiarence Akademickiej przy ul. Bogurodzicy 3. Życzymy dobrej lektury.

Średnia ocen użytkowników

Pokaż 1 z 1 komentarzy