Król babiloński Nabuchodonozor II zdobył Jerozolimę w VI w. przed narodzinami Chrystusa. Świątynia jerozolimska została zburzona, a Żydów wysiedlono do Babilonii. Nastąpił wtedy okres kilkudziesięcioletniej niewoli babilońskiej. Prorok Izajasz pociesza swoich rodaków. Zapowiada powrót Izraela do Jerozolimy przez pustynię pod opieką Jahwe. Pustynia, nieprzyjazna ludziom pod względem warunków życiowych, staje się drogą oczyszczenia i odnowy duchowej narodu żydowskiego.

W perykopie ewangelisty Marka, głos Jana Chrzciciela jest głosem wołającego na pustyni, który nie wskazuje na siebie, lecz na Syna Bożego. Postawa Jana Chrzciciela ma charakter archetypowy. Stanowi wzór nie tylko dla osób duchownych, lecz także dla pozostałych chrześcijan. Do Jana Chrzciciela przychodzą mieszkańcy Palestyny. Wyznają swoje grzechy i przyjmują chrzest nawrócenia w rzece Jordan.

Współcześnie, pustynia nabiera znaczenia metaforycznego i niezwykle osobistego. Pustynia to czas poświęcony na poszukiwania Boga. Pustynia nie jest ucieczką od codzienności. Jest za to miejscem przemiany i odnowy, w którym możemy zdjąć wygodne maski, zburzyć fałszywe wyobrażenia o nas samych, poznać lepiej samych siebie, stanąć w prawdzie i usłyszeć głos Boga.

Adam Ćwik - DIASPORA

Średnia ocen użytkowników